BECOME A MEMBER
สมัคร ! สมาชิกชมรมรักสุขภาพ
ฟรี ข่าวสาระความรู้เรื่องสุขภาพ

   top

โรคเบื่อหน่ายเซ็งเรื้อรัง
 
Chronic fatigue 
  syndrome(CFS)

ภาคภาษาไทย โรคเบื่อหน่าย

ดูรายละเอียดของโรคเครียด
  พร้อมภาพประกอบการอธิบาย
 Animation
Stress




Health Navigation






สนใจรายละเอียดเพิ่มเติม
กรุณาแจ้งให้ทึมงานเพื่อ
จัดเตรียมหาสาระให้



Contact : 
info@thailabonline.com
ชมรมเรารักสุขภาพ 
ไทยแล็ปออนไลน์


 โรคเบื่อหน่ายเซ็งเรื้อรัง Chronic fatigue syndrome(CFS)      
This web site offers information about chronic fatigue syndrome (CFS) and its diagnosis and treatment. In general, in order to receive a diagnosis of 
chronic fatigue syndrome, a patient must satisfy two criteria:
  1. Have severe chronic fatigue of six months or longer duration with other 
    known medical conditions excluded by clinical diagnosis, and
  2. Concurrently have four or more of the following symptoms: substantial impairment in short-term memory or concentration, sore throat, tender 
    lymph nodes, muscle pain, multi-joint pain without swelling or redness, 
    headaches of a new type, pattern or severity, unrefreshing sleep, and 
    post-exertional malaise(defined) lasting more than 24 hours.

The symptoms must have persisted or recurred during six or more consecutive months of illness and must not have predated the fatigue.

What is CFS?

Chronic fatigue syndrome, or CFS, is a debilitating and complex disorder characterized by profound fatigue that is not improved by bed rest and that may be worsened by physical or mental activity. Persons with CFS most often function at a substantially lower level of activity than they were capable of before the onset of illness. In addition to these key defining characteristics, patients report various nonspecific symptoms, including weakness, muscle pain, impaired memory and/or mental concentration, insomnia(defined), and post-exertional fatigue lasting more than 24 hours. In some cases, CFS can persist for years. The cause or causes of CFS have not been identified and no specific diagnostic tests are available. Moreover, since many illnesses have incapacitating fatigue as a symptom, care must be taken to exclude other known and often treatable conditions before a diagnosis of CFS is made. 

A. Definition of CFS 

A great deal of debate has surrounded the issue of how best to define CFS. In an effort to resolve these issues, an international panel of CFS research experts convened in 1994 to draft a definition of CFS that would be useful both to researchers studying the illness and to clinicians diagnosing it. In essence, in order to receive a diagnosis of chronic fatigue syndrome, a patient must satisfy two criteria: 

1) Have severe chronic fatigue of six months or longer duration with other known medical conditions excluded by clinical diagnosis; and 2)  concurrently have four or more of the following symptoms: substantial impairment in short-term memory or concentration; sore throat; tender lymph nodes; muscle pain; multi-joint pain without swelling or redness; headaches of a new type, pattern or severity; unrefreshing sleep; and post-exertional malaise lasting more than 24 hours. The symptoms must have persisted or recurred during six or more consecutive months of illness and must not have predated the fatigue. 

B. Similar Medical Conditions 

A number of illnesses have been described that have a similar spectrum of symptoms to CFS. These include fibromyalgia syndrome(defined), myalgic encephalomyelitis(defined), neurasthenia(defined), multiple chemical sensitivities(defined), and chronic mononucleosis. Although these illnesses may present with a primary symptom other than fatigue, chronic fatigue is commonly associated with all of them. 

C. Other Conditions That May Cause Similar Symptoms 

In addition, there are a large number of clinically defined, frequently treatable illnesses that can result in fatigue. Diagnosis of any of these conditions would exclude a definition of CFS unless the condition has been treated sufficiently and no longer explains the fatigue and other symptoms. These include hypothyroidism(defined), sleep apnea(defined) and narcolepsy(defined), major depressive disorders(defined), chronic mononucleosis, bipolar affective disorders(defined), schizophrenia(defined), eating disorders, cancer, autoimmune disease, hormonal disorders*, subacute infections, obesity, alcohol or substance abuse, and reactions to prescribed medications. 

D. Other Commonly Observed Symptoms in CFS 

In addition to the eight primary defining symptoms of CFS, a number of other symptoms have been reported by some CFS patients. The frequencies of occurrence of these symptoms vary from 20% to 50% among CFS patients. They include abdominal pain, alcohol intolerance, bloating, chest pain, chronic cough, diarrhea, dizziness, dry eyes or mouth, earaches, irregular heartbeat, jaw pain, morning stiffness, nausea, night sweats, psychological problems (depression, irritability, anxiety, panic attacks), shortness of breath, skin sensations, tingling sensations, and weight loss. 

* Not all hormonal aberrations necessarily exclude a diagnosis of CFS. See Section 3C.

How Common Is CFS? 

One of the earliest attempts to estimate the prevalence of CFS was conducted by the Centers for Disease Control and Prevention (CDC) from 1989 to 1993. Physicians in four U.S. cities were asked to refer possible CFS patients for clinical evaluation by medical personnel participating in the study. The study estimated that between 4.0 and 8.7 per 100,000 persons 18 years of age or older have CFS and are under medical care. However, these projections were underestimates and could not be generalized to the U.S. population since the study did not randomly select its sites. A more recent study of the Seattle area has estimated that CFS affects between 75 and 265 people per 100,000 population. This estimate is similar to the prevalence observed in another CDC study conducted in San Francisco, which put the occurrence of CFS-like disease (not clinically diagnosed) at approximately 200 per 100,000 persons. In general, it is estimated that perhaps as many as half a million persons in the United States have a CFS-like condition.

B. Who Gets CFS? 

This question is complex and does not have a definitive answer. The CDC four-city surveillance study of CFS identified a population of patients that was 98% Caucasian and 85% female, with an average age at onset of 30 years. More than 80% had advanced education and one-third were from upper income families. However, these data included only patients who were under a physician's care. There is now evidence that CFS affects all racial and ethnic groups and both sexes. The Seattle study found that 59% of the CFS patients were women. Eighty-three percent were Caucasian, an underrepresentation, since over 90% of the patients in the study were white. CDC's San Francisco study found that CFS-like disease was most prevalent among women, among persons with household annual incomes of under $40,000, and among blacks, and was least common among Asians and whites. Adolescents can have CFS, but few studies of adolescents have been published. A recently published CDC study documented that adolescents 12 to 18 years of age had CFS significantly less frequently than adults and did not identify CFS in children under 12 years of age. CFS-like illness has been reported in children under 12 by some investigators, although the symptom pattern varies somewhat from that seen in adults and adolescents. The illness in adolescents has many of the same characteristics as it has in adults. However, it is particularly important that the unique problems of chronically ill adolescents (e.g., family social and health interactions, education, social interactions with peers) be considered as a part of their care. Appropriate dissemination of CFS information to patients, their families, and school authorities is also important. CDC and the National Institutes of Health (NIH) are currently pursuing studies of CFS in children and adolescents. 

Diagnosis of CFS
A. How Physicians Diagnose CFS 

If a patient has had 6 or more consecutive months of severe fatigue that is reported to be unrelieved by sufficient bed rest and that is accompanied by nonspecific symptoms, including flu-like symptoms, generalized pain, and memory problems, the physician should further investigate the possibility that the patient may have CFS. The first step in this investigation is obtaining a detailed medical history and performing a complete physical examination of the patient. Initial testing should include a mental status examination, which ordinarily will involve a short discussion in the office or a brief oral test. A standard series of laboratory tests of the patient's blood and urine should be performed to help the physician identify other possible causes of illness. If test results suggest an alternative explanation for the patient's symptoms, additional tests may be performed to confirm that possibility. If no cause for the symptoms is identified, the physician may render a diagnosis of CFS if the other conditions of the case definition are met (see What Is CFS?). A diagnosis of idiopathic chronic fatigue could be made if a patient has been fatigued for 6 months or more, but does not meet the symptom criteria for CFS. 

B. Appropriate Tests for Routine Diagnosis of CFS 

While the number and type of tests performed may vary from physician to physician, the following tests constitute a typical standard battery to exclude other causes of fatiguing illness: alanine aminotransferase (ALT), albumin, alkaline phosphatase (ALP), blood urea nitrogen (BUN), calcium, complete blood count, creatinine, electrolytes, erythrocyte sedimentation rate (ESR), globulin, glucose, phosphorus, thyroid stimulating hormone (TSH), total protein, transferrin saturation, and urinalysis. Further testing may be required to confirm a diagnosis for illness other than CFS. For example, if a patient has low levels of serum albumin together with an above-normal result for the blood urea nitrogen test, kidney disease would be suspected. The physician may choose to repeat the relevant tests and possibly add new ones aimed specifically at diagnosing kidney disease. If autoimmune disease is suspected on the basis of initial testing and physical examination, the physician may request additional tests, such as for antinuclear antibodies. 

C. Psychological/Neuropsychological Testing 

In some individuals it may be beneficial to assess the impact of fatiguing illness on certain cognitive or reasoning skills, e.g., concentration, memory, and organization. This may be particularly relevant in children and adolescents, where academic attendance, performance, and specific educational needs should be addressed. Personality assessment may assist in determining coping abilities and whether there is a co-existing affective disorder requiring treatment. 

D. Theoretical and Experimental Tests 

A number of tests, some of which are offered commercially, have no demonstrated value for the diagnosis of CFS. These tests should not be performed unless required for diagnosis of a suspected exclusionary condition (e.g., MRI to rule out suspected multiple sclerosis) or unless they are part of a scientific study. In the latter case, written informed consent of the patient is required. No diagnostic tests for infectious agents, such as Epstein-Barr virus, enteroviruses, retroviruses, human herpesvirus 6, Candida albicans, and Mycoplasma incognita, are diagnostic for CFS and as such should not be used (except to identify an illness that would exclude a CFS diagnosis, such as mononucleosis). In addition, no immunologic tests, including cell profiling tests such as measurements of natural killer cell (NK) number or function, cytokine tests (e.g., interleukin-1, interleukin-6, or interferon), or cell marker tests (e.g., CD25 or CD16), have ever been shown to have value for diagnosing CFS. Other tests that must be regarded as experimental for making the diagnosis of CFS include the tilt table test for NMH, and imaging techniques such as MRI(defined), PET-scan(defined), or SPECT-scan(defined). Reports of a pathway marker for CFS as well as a urine marker for CFS are undergoing further study; however, neither is considered useful for diagnosis at this time. 

Centers for Disease Control and Prevention
National Center for Infectious Diseases

 

ในความหมายของโรคเซ็งเรื้องรังที่มีการพูดถึงมากในวงการแพทย์ขณะนี้คือ กลุ่มอาการเหนื่อยล้าเรื้อรัง 
Chronic fatigue syndrome(CFS) ซึ่งผู้เขียนอยากเรียกว่าเป็น โรคเซ็งเรื้อรัง เพื่อให้เข้ากับยุคสมัย 

พวกเราคงเคยมีความรู้สึกเซ็งๆ หรือเบื่อหน่าย อ่อนเพลีย ไม่อยากลุกไปทำงานหรือกิจวัตรประจำวัน เมื่อคิดว่า
ต้องไปพบกับอะไร กันมาบ้างแล้ว แต่อาการเซ็งของเราจะเป็น ๆ หาย ๆ ตามสภาวะแวดล้อมไม่เป็นอยู่นานนัก 
แต่ผู้ที่ป่วยด้วยกลุ่มอาการที่ว่านี้จะมีอาการอ่อนเพลียและเหนื่อยอ่อนอยู่เป็นระยะเวลานานอาจเป็นเดือน หลาย
เดือนหรือเป็นปี ภายหลังจากที่ต้องพบกับภาวะเครียดอย่างรุนแรง หรือภายหลังการเจ็บป่วย เช่น ไข้หวัดใหญ่ 
ท้องเดินอย่างแรง เป็นต้น อาการอ่อนเปลี้ยเพลียแรงของคนปกติมักจะหายไปภายหลังการได้พัก นอนหลับ
ให้เต็มที่สัก 2-3 วัน แต่ผู้ที่เป็นโรคเซ็งเรื้อรัง ไม่ว่าจะพักผ่อนขนาดไหนหรือบำรุงร่างกายมากเพียงใด ก็ยัง
มีอาการอ่อนเพลียอย่างมากอยู่ โดยที่ไม่สามารถตรวจพบความผิดปกติ ๆได้ 

โรคเซ็งเรื้อรัง หรือ CFS นี้ได้มีผู้รายงานในชื่อของอาการอื่นมานานกว่า 1 ศตวรรษ ในปี ค.ศ. 1860 
นายแพทย์จอร์จ เบียร์ด (Dr. George Beard) เรียกชื่อกลุ่มโรคนี้ว่า Neurasthenia (ซึ่งอาจจะยัง
มีการวินิจฉัยอยู่จนถึงปัจจุบัน) โดยเชื่อว่าเป็นโรคประสาทชนิดหนึ่งที่มีอาการอ่อนเปลี้ย เหนื่อยง่ายโดย
ไม่พบสาเหตุ แพทย์อีกหลายคนจะวินิจฉัยผู้มีอาการเหล่านี้ว่าเป็นโรคโลหิตจางบ้าง หรือน้ำตาลในเลือดต่ำ
บางครั้งเลยไปถึงคิดว่าเป็นโรคเชื้อรา แคนดิดา ทั้งตัวก็มี 

พอวิวัฒนาการทางการแพทย์เจริญขึ้น ในกลางทศวรรษที่ 1980 โรคนี้ถูกขนานนามว่าเป็น “ Chronic EBV” โดยเชื่อว่าเป็นกลุ่มอาการที่เกิดจากเชื้อไวรัสเอ็บสไตน์ บาร์ (Epstein-Barr) 
แต่ในปัจจุบันทฤษฎีนี้ยังไม่เป็นที่ยอมรับมากนัก เพราะเราสามารถตรวจพบระดับแอนติบอดีของไวรัส อีบีวี 
ที่เพิ่มขึ้นทั้งในผู้มีอาการและคนปกติ และในทางกลับกันผู้ที่มีอาการกลับไม่พบระดับของไวรัสอีบีวี แอนติบอดี
หรือไม่เคยติดเชื้อไวรัสอีบีวีเลย 

ผู้ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคเซ็งเรื้อรัง มักจะมีอาการอย่างรวดเร็ว เริ่มต้นโดยอาการปวดศีรษะ เจ็บบริเวณ
ต่อมน้ำเหลือง ปวดตามข้อและกล้ามเนื้อ อ่อนเพลีย และขาดสมาธิ ิเป็นอาการที่คล้ายกับไข้หวัดใหญ่แต่คง
จะอยู่นานกว่า 

ส่วนใหญ่จะมีอาการภายหลังการเจ็บป่วยด้วยโรคทางกาย เช่น ไข้หวัด หลอดลมอักเสบ ตับอักเสบ บางราย
อาจเกิดขึ้นหลังจากมีอาการของโมโนนิวคลีโอสิส(Mononucleosis) หรือโรคจูบ(Kissing disease) 
ซึ่งเป็นโรคที่ทำให้พละกำลังของวัยรุ่นถดถอยลงไปชั่วระยะหนึ่ง ในบางราย อาการจะค่อยเป็นค่อยไปโดย
ไม่มีสาเหตุชัดเจน ผู้ป่วยบางรายบอกว่า เริ่มมีอาการหลังจากพบกับความเครียดมาก ๆ มา 

น่าแปลกที่ว่า โรคเซ็งเรื้อรังหรือ CFS นี้จะพบในผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย 2-4 เท่า ซึ่งอาจจะเป็นเพราะ
ความแตกต่างในเรื่องเพศ ที่พบโรคบางชนิดในเพศหญิง เช่น ลูปัส (Lupus) หรือ Multiple sclerosis 
หรืออาจเป็นเพราะผู้หญิงมักจะไปพบแพทย์ด้วยอาการอ่อนเพลียมากกว่าเพศชาย แต่อย่างไรก็ตามแพทย์
ทั่วไปยังคิดถึงโรคนี้น้อยกว่าที่ควร เนื่องจากการวินิจฉัยค่อนข้างยากเพราะมีอาการที่อาจเป็นได้หลายโรค 
แพทย์ต้องวินิจฉัยแยกโรคทางกาย ที่มีอาการอ่อนเพลียคล้าย ๆ กันไปก่อน เช่น Lupus หรือ Multiple 
sclerosis และในการติดตามดูแลผู้ป่วยแต่ละครั้งก็ให้นึกถึงโรคที่มีระยะเวลาการดำเนินโรคนาน ๆ ไว้เสมอ 
ได้มีการประชุมผู้เชี่ยวชาญเพื่อหาข้อบ่งชี้ในการวินิจฉัยให้ชัดเจน แต่ก็ยังต้องมีการปรับเปลี่ยนอยู่เสมอ 
ผู้เชี่ยวชาญได้ให้ความเห็นว่า โรคเซ็งเรื้อรังอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของโรคที่เป็นติดต่อกันโดยมีอาการ
อ่อนเพลียเป็นอาการสำคัญ 

โรคเซ็งเรื้อรัง ยังไม่มีการรักษาที่เฉพาะลงไปได้มีการให้ยาต้านไวรัส ยาต้านอารมณ์เศร้า ยาเพิ่มภูมิคุ้มกัน 
รวมทั้งการให้ อิมมูโนโกลบูลินในขนาดสูง ๆ จากการศึกษาผู้ป่วยที่ได้รับยา Acyclovir ซึ่งเป็นยาต้านไวรัส
พบว่า ผู้ป่วยที่ได้รับยาจริงกับผู้ป่วยที่ได้ยาทดลอง มีอาการดีขึ้นเท่า ๆกัน ซึ่งทำให้การรักษาโดยยาต้าน
ไวรัสลดน้ำหนักลงไป แพทย์บางท่านได้ให้ยาต้านอารมณ์เศร้าชนิด Tricychic ในขนาดต่ำ ๆ พบว่าได้ผลดี
เหมือนกับผู้ป่วย Fibromyalgia ซึ่งมีอาการคล้ายผู้ป่วย CFS แต่นักวิจัยบางคนบอกว่าอาจเป็นเพราะยา
ทำให้นอนหลับได้ดีขึ้นมากกว่า ยาต้านอารมณ์ซึมเศร้าที่ใช้ขนาดสูงๆ จะทำให้ผู้ป่วยมีอาการอ่อนเปลี้ยมากขึ้น 
จึงเปลี่ยนเป็นยาต้านอารมณ์เศร้าชนิดใหม่ๆ หรือบางรายใช้ยาสงบประสาทพวก Benzodiazepine 
ร่วมด้วย เพื่อลดอาการวิตกกังวลและช่วยให้หลับ นอกจากนี้ยังใช้ยาเพื่อรักษาอาการ เช่น ยาระงับปวด 
หรือยาแก้โรคภูมิแพ้ 

อย่างไรก็ตามผู้เชี่ยวชาญได้แนะนำว่าผู้ที่มีอาการเรื้อรัง ควรพยายามรักษาสุขภาพของตนเอง กินอาหาร 
และพักผ่อนให้พอ ออกกำลังกายพอสมควรที่จะไม่ให้เกิดอาการอ่อนเพลียอีก ผู้ป่วยควรรู้จักที่จะดูแลตนเอง
ให้เหมาะทั้งทางร่างกาย จิตใจ และสติปัญญา เพราะความเครียดจะทำให้มีอาการมากขึ้นได้ การได้รับคำ
ปรึกษาและให้กำลังใจจากญาติและผู้ใกล้ชิด จะช่วยให้ผู้ป่วยอยู่กับโรคหรืออาการที่เปลี่ยนแปลงไปมาอย่าง
ไม่แน่นอนนี้ได้ 
ข้อมูลภาคภาษาไทยโดย นายแพทย์หม่อมหลวงสมชาย จักรพันธุ์


  


 






We subscribe to the
HONcode principle
of the Health on the
Net Foundation

 
About Us | Add URL I Privacy Policy | Member Register | Health Shop | Contact Us | Health Board | Advertising
Disease / Condition | Head Line News | Healthcare | Diagnostic | Alternative Medicine |
Health Game Zone


1999-2000 Thailabonline.com. All rights reserved. 
By using this information service,    you accept the terms of our Visitor Agreement. Please read it. 
The material on Thailabonline.com and iHealthsite.net are for informational purposes only and is not 
a substitute for medical advice or treatment for any medical conditions.   You should promptly seek 
professional medical care if you have any concern about your health, and you should always consult 
your physician before starting a fitness regimen.
”Thailabonline.com” and “ihealthsite.net” are trademarks of Crystal Diagnostics Co.,Ltd.