BECOME A MEMBER
สมัคร ! สมาชิกชมรมรักสุขภาพ
ฟรี ข่าวสาระความรู้เรื่องสุขภาพ

อัลบัมภาพโรคผิวหนังต่างๆ

ผื่นแพ้จากการสัมผัส
   Contact dermatitis
ผื่นแพ้จากกรรมพันธุ์  
   Eczema/Atopic Dermatitis
ลมพิษ Urticaria

กลาก (ขี้กลาก)
   Ring worm / Tenia
เกลื้อน
   Tinea Versicolor
กลากน้ำนม และโรคด่างขาว   
   Pityriasis / Vitiligo

แผลปูด - คีลอยด์
   Keloid
สิว  
   Acne Vulgaris
ผิวหนังอักเสบ  
   Cellulitis

รังแค  Dandruff 
ฝ้า  Melasma / Chloasma
ผมร่วง(ผมบาง)
  Alopecia/Baldness

ฝี / Abscess
งูสวัด
   Herpes Zoster
เริม
   Herpes Simplex

หูด  Warts
ตาปลา  Corn
โรคเรื้อน Leprosy

	Health Navigation

สนใจรายละเอียดเพิ่มเติม
กรุณาแจ้งให้ทึมงานเพื่อ
จัดเตรียมหาสาระให้



Contact : 
info@thailabonline.com
ชมรมเรารักสุขภาพ 
ไทยแล็ปออนไลน์

ลักษณะทั่วไป
ผื่นแพ้จากการสัมผัส หมายถึง อาการผื่นคัน ที่เกิดจากการสัมผัสถูกสิ่งกระตุ้นจากภายนอก
ร่างกายซึ่งเป็นสารระคายเคือง หรือสารที่ทำให้เกิดการแพ้ได้ง่าย โดยที่ผู้ป่วยไม่จำเป็นต้อง
มีความผิดปกติทางกรรมพันธุ์เกี่ยวกับโรคภูมิแพ้ การเกิดผื่นอาจเป็นผลมาจากข้อใดข้อหนึ่ง 
ดังนี้
1. การระคายเคืองต่อผิวหนัง เนื่องจากการถูกสารระคายเคือง ทำให้ผิวหนังเกิด การอักเสบ 
เช่น กรด ด่าง สบู่ ผงซักฟอก ยางไม้ (ยางมะม่วง ต้นรัก) เป็นต้น
2. การแพ้ โดยที่ผู้ป่วยจะต้องเคยสัมผัสถูกสารแพ้มาอย่างน้อยครั้งหนึ่งก่อน แล้วร่างกายถูก
กระตุ้นให้สร้างภูมิต้านทานขึ้นมา เมื่อสัมผัสซ้ำอีกครั้งหนึ่ง ก็ทำให้เกิดอาการแพ้ การสัมผัส
ครั้งแรกกับครั้งหลัง อาจห่างกันเป็นวัน ๆ เป็นเดือน หรือเป็นปีก็ได้ สารที่ทำให้เกิดการแพ้ได
้ง่าย เช่น โลหะ (นิกเกิล โครเมียม โคบอลด์ เงิน ปรอท) ยาทาเฉพาะที่ (เช่น เพนิซิลลิน ซัลฟา
นีโอไมซิน แอนติฮิสตามีน ยาชา) พลาสเตอร์, เครื่องสำอาง (เช่น ยาย้อมผม น้ำหอม ยาทาเล็บ
ลิปสติก), เครื่องแต่งกาย (รองเท้า ถุงมือ เสื้อผ้า), ปูนซีเมนต์, สี , สารเคมีต่าง ๆ เป็นต้น

โรคนี้จึงพบบ่อยในคนที่ทำงานบ้าน โรงงานอุตสาหกรรม หรือมีอาชีพที่ต้องสัมผัสถูกสารดัง
กล่าวเป็นประจำ

อาการ
มีลักษณะเป็นผื่นแดงหรือขึ้นเป็นตุ่มน้ำใสเล็ก ๆ มีอาการคันมาก ซึ่งจะขึ้นเฉพาะบริเวณที่
สัมผัสถูกสิ่งที่แพ้ อาจทำให้เห็นเป็นรอยของสิ่งที่แพ้ เช่น รอยสายนาฬิกา สร้อยคอ ขอบ
กางเกง สายรองเท้าเป็นต้น
บางคนอาจเป็นตุ่มน้ำใส อาจติดต่อกันจนเป็นตุ่มพองใหญ่ เมื่อแตกออก จะมีน้ำเหลืองไหล 
และมีสะเก็ดเกรอะกรัง เมื่ออาการทุเลา ผิวหนังอาจแห้งเป็นขุย หรือหนาตัวขึ้นชั่วคราว บาง
คนผิวหนังอาจคล้ำลง หรือเป็นรอยด่างขาวชั่วคราว

อาการแทรกซ้อน
อาจเกาจนมีอาการติดเชื้อแบคทีเรียแทรกซ้อน

การรักษา
1. ควรหาสาเหตุที่แพ้แล้วหลีกเลี่ยง โดยสังเกตจาก
1.1 ตำแหน่งที่เป็น เช่น ที่ศีรษะอาจแพ้ยาย้อมผม แชมพูสระผม น้ำมันใส่ผม, ที่ใบหูอาจแพ้
ตุ้มหู,ที่ใบหน้าอาจแพ้เครื่องสำอาง, ที่คออาจแพ้น้ำหอม สร้อยคอ, ที่ลำตัวอาจแพ้เสื้อผ้า สบู่, 
ที่ขาและเท้า อาจแพ้ถุงเท้า รองเท้า (หนังหรือยาง), ที่มือและเท้าอาจแพ้ผงซักฟอก ปูนซีเมนต์,
ที่แขนหรือขา อาจแพ้ยุงแมลง เป็นต้น
1.2 อาชีพ และงานอดิเรก เช่น คนขับรถอาจแพ้เบนซิน น้ำมันเครื่อง, แม่บ้านหรือคนซักผ้า
อาจแพ้ผงซักฟอก, ช่างปูนอาจแพ้ปูนซีเมนต์ เป็นต้น
2. รักษาผื่นแพ้โดย
2.1 ชะแผลด้วยน้ำเกลือ แล้วเช็ดให้แห้ง
2.2 ทาด้วยครีมสเตอรอยด์ เช่น ครีมเพร็ดนิโซโลน หรือครีมบีตาเมทาโซน ถ้าเป็นบริเวณกว้าง 
ควรให้กินยาแก้แพ้  เช่น คลอร์เฟนิรามีน, ไดเฟนไฮดรามีน หรือไดรอกไซซีน ครั้งละ 1/2 - 1 
เม็ด วันละ 3-4 ครั้ง
2.3 ถ้ามีหนองหรือน้ำเหลืองไหล ให้ยาปฏิชีวนะ เช่น เพนวี , คล็อกซาซิลลิน  หรือ อีริโทรไมซิน 
3. ในรายที่เป็นรุนแรง ควรส่งโรงพยาบาล อาจต้องให้เพร็ดนิโซโลน กินนาน 10 วัน
4. ในรายที่เป็นเรื้อรัง ควรแนะนำไปโรงพยาบาลเพื่อทำการทดสอบทางผิวหนัง โดยวิธี 
Patch test (ใช้น้ำยาที่มีสารต่าง ๆ ปิดที่หลัง แล้วดูปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น) เพื่อหาสาเหตุ ซึ่งจะ
ได้หาทางหลีกเลี่ยง)

ข้อแนะนำ
การรักษาโรคนี้ขึ้นอยู่กับการค้นหาสาเหตุของการแพ้ ซึ่งส่วนมากจะวินิจฉัยได้จากการซัก
ถามประวัติและตำแหน่งที่เป็น หรือไม่ก็สามารถบอกจากการทดสอบทางผิวหนัง ถ้าหลีกเลี่ยง
สิ่งที่แพ้ได้มักจะหายใน 2-3 สัปดาห์หรือ 2-3 เดือน

ทางกรรมพันธุ์เกี่ยวกับโรคภูมิแพ้ การเกิดผื่นอาจเป็นผลมาจากข้อใดข้อหนึ่ง ดังนี้
1. การระคายเคืองต่อผิวหนัง เนื่องจากการถูกสารระคายเคือง ทำให้ผิวหนังเกิด การอักเสบ 
เช่น กรดด่าง สบู่ ผงซักฟอก ยางไม้ (ยางมะม่วง ต้นรัก) เป็นต้น
2. การแพ้ โดยที่ผู้ป่วยจะต้องเคยสัมผัสถูกสารแพ้มาอย่างน้อยครั้งหนึ่งก่อน แล้วร่างกายถูก
กระตุ้นให้สร้างภูมิต้านทานขึ้นมา เมื่อสัมผัสซ้ำอีกครั้งหนึ่ง ก็ทำให้เกิดอาการแพ้ การสัมผัส
ครั้งแรกกับครั้งหลัง อาจห่างกันเป็นวัน ๆ เป็นเดือน หรือเป็นปีก็ได้ สารที่ทำให้เกิดการแพ้ได้
ง่าย เช่น โลหะ (นิกเกิล โครเมียม โคบอลด์ เงิน ปรอท) ยาทาเฉพาะที่ (เช่น เพนิซิลลิน ซัลฟา
นีโอไมซิน แอนติฮิสตามีน ยาชา) พลาสเตอร์, เครื่องสำอาง (เช่น ยาย้อมผม น้ำหอม ยาทาเล็บ
ลิปสติก), เครื่องแต่งกาย (รองเท้า ถุงมือ เสื้อผ้า), ปูนซีเมนต์, สี , สารเคมีต่าง ๆ เป็นต้น
โรคนี้จึงพบบ่อยในคนที่ทำงานบ้าน โรงงานอุตสาหกรรม หรือมีอาชีพที่ต้องสัมผัสถูกสารดัง
กล่าวเป็นประจำ

อาการ
มีลักษณะเป็นผื่นแดงหรือขึ้นเป็นตุ่มน้ำใสเล็ก ๆ มีอาการคันมาก ซึ่งจะขึ้นเฉพาะบริเวณที่
สัมผัสถูกสิ่งที่แพ้ อาจทำให้เห็นเป็นรอยของสิ่งที่แพ้ เช่น รอยสายนาฬิกา สร้อยคอ ขอบกางเกง 
สายรองเท้า เป็นต้น
บางคนอาจเป็นตุ่มน้ำใส อาจติดต่อกันจนเป็นตุ่มพองใหญ่ เมื่อแตกออก จะมีน้ำเหลืองไหล 
และมีสะเก็ดเกรอะกรัง เมื่ออาการทุเลา ผิวหนังอาจแห้งเป็นขุย หรือหนาตัวขึ้นชั่วคราว บาง
คนผิวหนังอาจคล้ำลง หรือเป็นรอยด่างขาวชั่วคราว

อาการแทรกซ้อน
อาจเกาจนมีอาการติดเชื้อแบคทีเรียแทรกซ้อน

การรักษา
1. ควรหาสาเหตุที่แพ้แล้วหลีกเลี่ยง โดยสังเกตจาก
1.1 ตำแหน่งที่เป็น เช่น ที่ศีรษะอาจแพ้ยาย้อมผม แชมพูสระผม น้ำมันใส่ผม, ที่ใบหูอาจแพ้
ตุ้มหู, ที่ใบหน้าอาจแพ้เครื่องสำอาง, ที่คออาจแพ้น้ำหอม สร้อยคอ, ที่ลำตัวอาจแพ้เสื้อผ้า สบู่, 
ที่ขาและเท้า อาจแพ้ถุงเท้า รองเท้า (หนังหรือยาง), ที่มือและเท้าอาจแพ้ผงซักฟอก ปูนซีเมนต์, 
ที่แขนหรือขา อาจแพ้ยุงแมลง เป็นต้น
1.2 อาชีพ และงานอดิเรก เช่น คนขับรถอาจแพ้เบนซิน น้ำมันเครื่อง, แม่บ้านหรือคนซักผ้า
อาจแพ้ผงซักฟอก, ช่างปูนอาจแพ้ปูนซีเมนต์ เป็นต้น
2. รักษาผื่นแพ้โดย
2.1 ชะแผลด้วยน้ำเกลือ แล้วเช็ดให้แห้ง
2.2 ทาด้วยครีมสเตอรอยด์ เช่น ครีมเพร็ดนิโซโลน หรือครีมบีตาเมทาโซน ถ้าเป็นบริเวณกว้าง 
ควรให้กินยาแก้แพ้  เช่น คลอร์เฟนิรามีน, ไดเฟนไฮดรามีน หรือไดรอกไซซีน ครั้งละ 1/2 - 1
เม็ด วันละ 3-4 ครั้ง
2.3 ถ้ามีหนองหรือน้ำเหลืองไหล ให้ยาปฏิชีวนะ เช่น เพนวี , คล็อกซาซิลลิน  หรือ อีริโทรไมซิน 
3. ในรายที่เป็นรุนแรง ควรส่งโรงพยาบาล อาจต้องให้เพร็ดนิโซโลน   กินนาน 10 วัน
4. ในรายที่เป็นเรื้อรัง ควรแนะนำไปโรงพยาบาลเพื่อทำการทดสอบทางผิวหนัง โดยวิธี Patch
test (ใช้น้ำยาที่มีสารต่าง ๆ ปิดที่หลัง แล้วดูปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น) เพื่อหาสาเหตุ ซึ่งจะได้หาทาง
หลีกเลี่ยง)

ข้อแนะนำ
การรักษาโรคนี้ขึ้นอยู่กับการค้นหาสาเหตุของการแพ้ ซึ่งส่วนมากจะวินิจฉัยได้จากการซักถาม
ประวัติและตำแหน่งที่เป็น หรือไม่ก็สามารถบอกจากการทดสอบทางผิวหนัง     ถ้าหลีกเลี่ยงสิ่ง
ที่แพ้ได้มักจะหายใน 2-3 สัปดาห์หรือ 2-3 เดือน

ลักษณะทั่วไป
ลมพิษ เป็นโรคที่พบได้บ่อยมากในคนทุกวัย แต่จะพบมากในช่วงอายุ 20-40 ปี พบในผู้หญิง
มากกว่าผู้ชายประมาณ 3 ต่อ 2   ส่วนใหญ่จะเป็นอยู่เพียงไม่กี่วันก็หายได้เอง โดยไม่มีภาวะ
แทรกซ้อนแต่อย่างไร แต่บางคนอาจเป็น ๆ หาย ๆ เรื้อรังได้ ถ้าพบว่าเป็นลมพิษติดต่อกันนาน
เกิน 2 เดือน เรียกว่า ลมพิษชนิดเรื้อรัง ถ้าเป็นไม่เกิน 2 เดือน เรียกว่า ลมพิษชนิดเฉียบพลัน
ผู้ป่วยอาจมีประวัติเคยเป็นโรคภูมิแพ้มาก่อน หรือมีคนในครอบครัวเป็นโรคภูมิแพ้ร่วมด้วย

สาเหตุ
เป็นโรคภูมิแพ้ชนิดหนึ่ง เมื่อร่างกายมีปฏิกิริยาต่อสิ่งที่แพ้ จะสร้างสารแพ้ที่เรียกว่า ฮิสตามีน
(histamine) ออกมาจากเซลล์ในชั้นใต้ผิวหนัง ทำให้หลอดเลือดฝอยขยายตัว มีพลาสมา (น้ำ
เลือด) ซึมออกมาในผิวหนัง ทำให้เกิดเป็นผื่นนูนแดง
ลมพิษ มักมีสาเหตุจากการแพ้อาหาร (เช่น อาหารทะเล กุ้ง ปลา ไข่ เนื้อสัตว์ ถั่ว มะเขือเทศ 
ซีอิ๊ว เต้าเจี้ยว อาหารใส่สี อาหารกระป๋อง), เหล้า เบียร์, ยา (เช่น แอสไพริน เพนิซิลลิน ซัลฟา 
ฯลฯ), เซรุ่ม, วัคซีน, พิษแมลงสัตว์กัดต่อย (เช่น ผึ้ง มด ยุง), ฝุ่น ละอองเกสร, ขนสัตว์, นุ่น 
(ที่นอน หมอน),ไหม หรือสารเคมี (เช่น เครื่องสำอาง สเปรย์ ยาฆ่าแมลง)
บางคนที่เป็นโรคติดเชื้อ เช่น ต่อมทอนซิลอักเสบ หูอักเสบ ท้องเดิน ไซนัสอักเสบ ไตอักเสบ 
โรคเชื้อรา โรคพยาธิ เป็นต้น ก็อาจมีอาการของลมพิษเกิดขึ้นได้ แต่บางคนก็อาจตรวจไม่พบ
สาเหตุชัดเจนในรายที่เป็นลมพิษเรื้อรัง (เป็นติดต่อกันนานกว่า 2 เดือน) ส่วนมากจะไม่พบ
สาเหตุที่แน่ชัดส่วนน้อยที่อาจพบว่ามีสาเหตุ ซึ่งนอกจากเกิดจากสาเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง
ดังกล่าวแล้ว ยังอาจมี สาเหตุจากการแพ้ ความร้อน, ความเย็น (น้ำเย็น น้ำแข็ง อากาศเย็น
ห้องปรับอากาศ), แสงแดด, เหงื่อ (เช่น หลังจากออกกำลังกาย), น้ำ, แรงดัน แรงกด หรือ
การขีดข่วนที่เกิดกับผิวหนัง, การยกน้ำหนัก, โรคติดเชื้อเรื้อรัง (เช่น ฟันผุ โรคพยาธิลำไส้ 
ตัวจี๊ด หูน้ำหนวก)
บางคนอาจเกิดร่วมกับโรคอื่น ๆ เช่น เอสเอลอี มะเร็ง เป็นต้น ซึ่งเป็นสาเหตุที่พบได้เป็นส่วน
น้อย นอกจากนี้ความตึงเครียด ความวิตกกังวล และอารมณ์ของผู้ป่วย ก็อาจเป็นสาเหตุของ
ลมพิษเรื้อรังได้ รวมทั้งทำให้อาการกำเริบในรายที่เกิดจากสาเหตุอื่น ๆ

อาการ
มักเกิดขึ้นเฉียบพลัน ด้วยอาการขึ้นเป็นวงนูนแดง มีขนาดและรูปร่างต่าง ๆ กัน เช่น วงกลม วงรี
วงหยัก เนื้อภายในวงจะนูนและสีซีดกว่าขอบเล็กน้อย ทำให้เห็นเป็นขอบแดง ๆ คล้ายเอาลิปสติก
ผู้หญิงมาขีดเป็นวงไว้ ผู้ป่วยจะรู้สึกคันมาก พอเกาตรงไหน ก็จะมีผื่นแดงขึ้นตรงนั้น บางคนอาจมี
ไข้ขึ้นเล็กน้อย หรือรู้สึกร้อนผ่าว ตามผิวกาย ลมพิษอาจเกิดขึ้นที่หน้า แขนขา ลำตัว หรือส่วนอื่น ๆ
ของร่างกายก็ได้ มักขึ้นกระจายตัว ไม่เหมือนกันทั้งสองข้างของร่างกาย วงนูนแดงจะเป็นอยู่
ประมาณ 3-4 ชั่วโมง ก็จะยุบหายไปเอง แต่อาจเกิดขึ้นใหม่ในตำแหน่งเดิม หรือตำแหน่งใหม่
ได้อีกภายในวันเดียวกัน หรือวันต่อมา หรือในเดือนต่อ ๆ มาก็ได้ บางคนอาจขึ้นติดต่อกันเป็นวัน ๆ 
ก็ได้ แต่ส่วนมากมักจะยุบหายได้เองภายใน 1-7 วันในรายที่เป็นลมพิษชนิดรุนแรง ที่เรียกว่า ลม
พิษยักษ์ หรือ แองจิโอเอดิมา (Angioedema) จะมีอาการบวมของเนื้อเยื่อชั้นลึกของผิวหนัง มี
ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1-3 นิ้ว หรือมากกว่า กดไม่บุ๋ม มักขึ้นที่ริมฝีปาก หนังตา หู ลิ้น 
หน้า มือ แขน หรือ ส่วนอื่น ๆ มักเป็นอยู่ไม่เกิน 24 ชั่วโมง ก็จะยุบหายไปเอง แต่ถ้ามีอาการบวม
ของกล่องเสียงร่วมด้วย อาจทำให้หายใจลำบาก ตัวเขียว เป็นอันตรายได้
ในรายที่เป็นเรื้อรัง มักมีลมพิษขึ้นเป็น ๆ หาย ๆ ติดต่อกันแทบทุกวันเป็นเวลานานกว่า 2 เดือน 
แต่อาจเป็นอยู่เป็นปี ๆ กว่าจะหายขาดไปได้เอง

สิ่งตรวจพบ
จะตรวจพบลมพิษ ลักษณะเป็นวงนูนแดง มีขนาดและรูปร่างต่าง ๆ บางครั้งอาจพบรอยเการ่วม
ด้วย